விநாயகர் அருளிய தன்னம்பிக்கை கதை!

ஒரு அழகான சிறிய கிராமத்தில் கார்த்திக் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மென்மையான குணமும், அன்பான மனமும் கொண்டவன். ஆனால், அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது — அது அதிகப்படியான பயம்.

பள்ளியில் ஆசிரியர் கேள்வி கேட்டால், பதில் தெரிந்திருந்தாலும் எழுந்து நின்று சொல்லத் தயங்குவான். நண்பர்களுடன் விளையாடும்போது கூட, தன் கருத்தைச் சொல்ல பயந்து ஒதுங்கியே இருப்பான்.

ஒருமுறை அவனுக்கு பள்ளித் தேர்வுகள் வந்தன. பாடங்கள் அனைத்தையும் நன்றாகப் படித்திருந்தான் கார்த்திக். ஆனாலும், அவன் மனதுக்குள் ஒரு மெல்லிய குரல், "என்னால் சரியாக எழுத முடியுமா? ஒருவேளை தோற்றுவிட்டால்?" என்று பயமுறுத்திக் கொண்டே இருந்தது.

தேர்வுக்கு முந்தைய இரவு, மன அமைதி வேண்டி தன் வீட்டின் அருகிலிருந்த விநாயகர் கோவிலுக்கு சென்றான். கண்களை மூடி கைகளைக் கூப்பி, "விநாயகா... எனக்குள் இருக்கும் இந்தப் பயத்தைப் போக்கி, கொஞ்சம் தைரியத்தைத் தாருங்கள்!" என்று மனமுருக வேண்டினான்.

அன்று இரவு கார்த்திக்கின் கனவில் விநாயகப் பெருமான் தோன்றினார். அவர் முகம் ஒரு தெய்வீகப் புன்னகையோடு பிரகாசித்தது. கார்த்திக்கைப் பார்த்து மென்மையாகக் கேட்டார்:
"கார்த்திக், உன் கையில் என்ன வைத்திருக்கிறாய்?"

அதற்கு கார்த்திக், "ஒரு சிறிய மண் விளக்கு இருக்கிறது ஐயனே," என்றான்.
விநாயகர் சொன்னார்: "அப்படியானால், அந்த விளக்கை ஏற்று."

கார்த்திக் விளக்கை ஏற்றினான். முதலில் அந்தச் சிறிய சுடர் ஒரு சிறு புள்ளியாகத் தெரிந்தது. ஆனால், மெல்ல மெல்ல அந்த ஒளி பரவி, சுற்றியிருந்த இருள் முழுவதையும் நீக்கி பெரும் வெளிச்சத்தைக் கொடுத்தது.

அப்போது விநாயகர் அவனிடம் சொன்னார்:
"பார்த்தாயா கார்த்திக்? தைரியம் என்பது வெளியிலிருந்து யாரும் உனக்குத் தருவதல்ல. அது உனக்குள்ளேயே இருக்கும் ஒரு சுடர். நீ உன்னை நம்பி அந்தச் சுடரை ஏற்றினால், அது உன் வாழ்வின் இருளைப் போக்கும் பேரொளியாக மாறும்."

புதிய மனிதனாக கார்த்திக் மறுநாள் காலை கார்த்திக் கண்விழித்தபோது, அவனிடம் ஒரு புதுவிதமான உற்சாகம் இருந்தது. தேர்வு அறைக்குள் நுழையும்போது "என்னால் முடியும்" என்ற நம்பிக்கை அவன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது.

தேர்வை மிகச் சிறப்பாக எழுதினான். வகுப்பில் ஆசிரியர் கேட்ட கடினமான கேள்விகளுக்கும் எழுந்து நின்று மிகத் தெளிவாகப் பதில் சொன்னான். அன்று கார்த்திக் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தான். விநாயகர் அவனுக்குத் தைரியத்தை மட்டும் தரவில்லை, அவனுக்குள் இருந்த தன்னம்பிக்கையை அவனுக்கே அடையாளம் காட்டினார்.

நீதி:
தன்னம்பிக்கையே முதல் படி: நாம் நம்மை நம்பத் தொடங்கும் போதே வெற்றி பாதி கிடைத்துவிடுகிறது.

பயத்தை வெல்லும் நம்பிக்கை: பயம் இருளைப் போன்றது; நம்பிக்கை ஒளியைப் போன்றது. ஒளி வந்தால் இருள் தானாக விலகிவிடும்.

இறைவனின் வழிநடத்தல்: நாம் உண்மையான பக்தியோடு கேட்கும்போது, இறைவன் நமக்குத் தேவையான மனவலிமையைத் துணையாகத் தருவார்.