பாரதப் போரைத் தடுக்க வியாசர் கூறிய உருக்கமான கதை!

மகாபாரதப் போருக்கு முன்பாக, குரு வம்சத்தில் ஏற்பட்ட பகை நாளுக்கு நாள் தீவிரமடைந்து கொண்டே இருந்தது. பாண்டவர்களுக்கும் கௌரவர்களுக்கும் இடையேயான விரோதம் உச்சத்தை எட்டியிருந்தது. இந்தப் போர் நடந்தால் எண்ணற்ற வீரர்கள் உயிரிழப்பார்கள், பல அரச குடும்பங்கள் அழிந்துவிடும், தர்மமும் மனிதநேயமும் பெரும் சோதனையைச் சந்திக்கும் என்பதை மகரிஷி வியாசர் நன்கு அறிந்திருந்தார். எனவே, எப்படியாவது இந்தப் போரைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், குருட்டு மன்னனான திருதராஷ்டிரரிடம் பலமுறை அறிவுரைகள் கூறினார்.

ஒரு நாள், நேரடியாக அறிவுரை கூறுவதை விட, ஒரு உவமைக் கதையின் மூலம் உண்மையை உணர்த்த வேண்டும் என்று எண்ணிய வியாசர், சொர்க்கலோகத்தில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்வைப் பற்றிக் கூறத் தொடங்கினார்.

தேவர்களின் உலகமான சொர்க்கலோகத்தில், எல்லாப் பசுக்களுக்கும் தாயாகப் போற்றப்படும் தெய்வீகப் பசுவான சுரபி மிகவும் சோகத்துடன் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்தக் காட்சியைக் கண்ட தேவேந்திரன், அவளது துயரத்தைக் கண்டு மனம் வருந்தினான். அவளிடம் சென்று, "அம்மா! உன்னைப் போன்ற தெய்வீக சக்தி கொண்டவள் ஏன் இவ்வளவு துயரத்துடன் அழுகிறாய்? உனக்கு என்ன நேர்ந்தது?" என்று கருணையுடன் கேட்டான். அதற்கு சுரபி, "பூமியில் வாழும் ஒரு விவசாயிக்கு என் மகன்களில் ஒருவன் சொந்தமாக இருக்கிறான். இன்று அவனை வயலை உழுவதற்காக கலப்பையில் பூட்டியிருக்கிறார்கள். அவன் உடல் மிகவும் மெலிந்தது‌. பலம் குறைந்தவன்.

இருந்தாலும், மிகவும் கனமான கலப்பையை இழுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. அந்தச் சுமையைத் தாங்க முடியாமல் அவன் துன்பப்படுகிறான். அவன் சோர்ந்து நின்றவுடனே, அந்த விவசாயி அவனை மரக் குச்சியால் அடித்து வேலை செய்ய வற்புறுத்துகிறான். என் மகனின் வேதனையை என்னால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. அதனால்தான் நான் அழுகிறேன்" என்றாள்.

அவளது வார்த்தைகளைக் கேட்ட இந்திரன் சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு, "சுரபி! உனக்கு ஆயிரக்கணக்கான மகன்கள் இருக்கிறார்களே! அவர்கள் அனைவரும் தினமும் மனிதர்களுக்காக உழைக்கிறார்கள். அவர்களைப் பற்றி இவ்வளவு கவலைப்படாத நீ, ஏன் இந்த ஒரு மகனுக்காக மட்டும் இவ்வளவு வருந்துகிறாய்?" என்று கேட்டான்.

அதற்கு சுரபி மிகவும் அமைதியாகவும் ஆழ்ந்த அன்புடனும் பதிலளித்தாள்.
"எனக்கு ஆயிரம் மகன்கள் இருப்பது உண்மைதான். ஆனால் ஒரு தாயின் மனம் எல்லா குழந்தைகளையும் ஒரே மாதிரியாக நேசித்தாலும், பலவீனமாக இருப்பவனின் மீது அவளுடைய இரக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருக்கும். தன்னால் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியாதவன், துன்பத்தைத் தாங்க முடியாதவன், அப்பாவியாகக் கஷ்டப்படுபவன் மீது தாயின் பாசம் இயல்பாகவே அதிகமாகப் பாயும். என் மகன் பலவீனமானவன் என்பதால்தான் அவனுடைய துன்பம் என் இதயத்தை மிகவும் வதைக்கிறது" என்றாள்.

இந்த வார்த்தைகள் இந்திரனின் மனதை ஆழமாகத் தொட்டன. தாயின் அன்பின் ஆழத்தை அவர் அப்போது முழுமையாக உணர்ந்தார். பல குழந்தைகள் இருந்தாலும், உதவியற்ற நிலையில் இருக்கும் குழந்தையின் மீது தாயின் கருணை இன்னும் அதிகமாக இருக்கும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டார். உடனே, அந்தப் பலவீனமான காளையை மேலும் துன்பப்பட விடக்கூடாது என்று முடிவு செய்த இந்திரன், வானத்தில் கருமேகங்களைச் சூழச் செய்து, பெரும் மழையைப் பொழிய வைத்தான். சிறிது நேரத்தில் வயல் முழுவதும் வெள்ளநீர் நிரம்பியது. உழவு வேலை தொடர முடியாத நிலை ஏற்பட்டதால், விவசாயி அந்தக் காளையை கலப்பையிலிருந்து அவிழ்த்துவிட்டான்.
தன் மகன் துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டதைப் பார்த்த சுரபியின் மனம் நிம்மதியடைந்தது.
அவள் நன்றியுடன் இந்திரனை நோக்கி, "தேவர்களின் அரசே! உங்களுடைய எல்லா மக்களிடமும் உங்கள் அன்பு சமமாக இருக்கட்டும். ஆனால் துன்பப்படுபவர்கள், பலவீனமானவர்கள், ஆதரவற்றவர்கள் ஆகியோரின் மீது உங்கள் கருணை எப்போதும் அதிகமாக இருக்கட்டும்" என்று ஆசீர்வதித்தாள். இந்தக் கதையைச் சொல்லி முடித்த வியாசர், திருதராஷ்டிரரை நேராக நோக்கி, "மன்னா! இந்தக் கதையின் பொருளை நீங்கள் நன்றாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். பாண்டு என் மகன் என்றால், நீங்களும் விதுரரும் என் மகன்களே. உங்கள் அனைவரிடமும் எனக்கு ஒரே அளவான அன்பு இருக்கிறது. அதனால்தான் இந்த வார்த்தைகளை நான் கூறுகிறேன்.

உங்களுக்கு நூறு மகன்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் பாண்டுவுக்கு ஐந்து மகன்கள் மட்டுமே இருந்தனர். இன்று அந்த ஐந்து பேரும் தங்களுக்குரிய அரசையும் உரிமையையும் இழந்து பல துன்பங்களை அனுபவித்து வருகின்றனர். அவர்கள் அனுபவிக்கும் வேதனை என் மனதை நாள்தோறும் வருத்துகிறது. ஒரு தந்தையின் மனம், பலவீனமான குழந்தையை அதிகமாக நினைப்பதைப் போலவே, என் உள்ளமும் இன்று பாண்டவர்களின் துயரத்தைக் கண்டு கலங்குகிறது. எனவே, உங்கள் மகனான துரியோதனனை அழைத்து அறிவுரை கூறுங்கள். அவன் அகந்தையையும் பிடிவாதத்தையும் கைவிட்டு, பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்து கொள்ளட்டும். இரத்தம் சிந்தும் இந்தப் பாரதப் போர் நடைபெறாமல் தடுக்கப்படட்டும். குரு வம்சம் அழிவிலிருந்து காப்பாற்றப்படட்டும்" என்று அன்புடனும் கருணையுடனும் அறிவுறுத்தினார்.

ஆனால் விதி வேறு விதமாக இருந்தது. வியாசரின் ஞானமிக்க அறிவுரைகளும், பெரியோர்களின் எச்சரிக்கைகளும், பகவான் கிருஷ்ணரின் சமாதான முயற்சிகளும் துரியோதனனின் அகந்தையை மாற்ற முடியவில்லை. அதன் விளைவாக, உலக வரலாற்றில் மிகப் பெரிய தர்ம யுத்தமாகப் போற்றப்படும் மகாபாரதப் போர் நிகழ்ந்தது. இந்த நிகழ்வு, பலம் வாய்ந்தவர்களைக் காக்குவது மட்டுமல்ல, பலவீனமானவர்களின் துயரத்தை உணர்ந்து அவர்களுக்குத் துணை நிற்பதே உண்மையான தர்மம் என்பதையும், பெற்றோரின் அன்பு அனைவரிடமும் சமமாக இருந்தாலும், துன்பத்தில் இருப்பவர்களின் மீது இயல்பாகவே அதிக கருணை பொங்கும் என்பதையும் ஆழமாக உணர்த்துகிறது.