தியாகம் - சிறுகதை

அழகான ஒரு சிறிய கிராமத்தில், மகேஷும் அவனது மனைவி சரஸ்வதியும் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களது வீடு, பழைய மண் சுவர்களாலும், ஓலைக் கூரையாலும் ஆனது. வாழ்க்கை எளிமையாக இருந்தாலும், அவர்களது அன்பு அளவிட முடியாதவாறு ஆழமானது. மகேஷ் ஒரு கூலித் தொழிலாளி; சரஸ்வதி வீட்டு வேலைகளைப் பார்த்து, அவ்வப்போது அக்கம்பக்கத்து வீடுகளில் உதவி செய்து சிறு வருமானம் ஈட்டினாள். ஆனால், அவர்களது வருமானம் அவர்களின் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யவே பெரும்பாடு பட்டது.

சரஸ்வதியின் நீண்ட, கருமையான கூந்தல் அவளது பெருமை. அது கிராமத்து பெண்களுக்கு மத்தியில் பேசுபொருளாக இருந்தது. ஒவ்வொரு மாலையும், அவள் தனது கூந்தலைப் பின்னுவதற்கு முன், ஒரு உடைந்த பிளாஸ்டிக் சீப்பைப் பயன்படுத்துவாள். ஆனால், அந்த சீப்பு பற்கள் உடைந்து, அவளது மென்மையான கூந்தலை இழுக்கும். ஒரு நாள் மாலை, மகேஷ் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தபோது, சரஸ்வதி தனது கூந்தலை அவிழ்த்து வைத்து, உடைந்த சீப்பால் தலைவாரிக் கொண்டிருந்தாள்.

"மகேஷ், இந்த சீப்பு இனி வேலைக்கு ஆகாது. ஒரு நல்ல சீப்பு வாங்கித் தர முடியுமா?" என்று சரஸ்வதி மென்மையாகக் கேட்டாள். அவளது குரலில் எதிர்பார்ப்பு இருந்தாலும், கணவனின் நிலையை அறிந்தவளாக, அது ஒரு ஆசையாகவே இருந்தது.

மகேஷ் மனதில் ஒரு பாரம் தோன்றியது. அவன் தனது உடைந்த கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். அது அவனது தந்தையின் நினைவுச் சின்னம். பட்டை உடைந்து, கடிகாரம் பயன்படுத்த முடியாத நிலையில் இருந்தது. "சரஸு, என்னிடம் பணம் இல்லை. இந்த உடைந்த கடிகாரத்திற்கு ஒரு புது பட்டை வாங்கக் கூட பணம் இல்லை," என்று அவன் வருத்தத்துடன் கூறினான்.

சரஸ்வதி புன்னகைத்தாள். "பரவாயில்லை, மகேஷ். இதுவும் பாவிக்கலாம்," என்று அவள் மெதுவாகச் சொல்லி, அவனைத் தொந்தரவு செய்யாமல் விடவில்லை. ஆனால், அவளது கண்களில் ஒரு ஏக்கம் மறைந்திருந்தது.
மறுநாள் காலை

மறுநாள், மகேஷ் வேலைக்குச் செல்லும் வழியில், கிராமத்தின் சந்தையை அடைந்தான். அங்கே ஒரு சிறிய கடை, பளபளப்பான கடிகாரங்கள், பட்டைகள், மற்றும் சில அழகிய சீப்புகளை விற்றுக் கொண்டிருந்தது. ஒரு கணம், அவன் கடையைப் பார்த்து நின்றான். சரஸ்வதியின் முகம் அவனது மனதில் தோன்றியது. அவளுக்கு ஒரு நல்ல சீப்பு வாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனை ஆட்டிப்படைத்தது.

அவன் தனது உடைந்த கடிகாரத்தை எடுத்து, கடைக்காரரிடம் காட்டினான். "இதற்கு எவ்வளவு கிடைக்கும்?" என்று கேட்டான். கடைக்காரர் கடிகாரத்தைப் பரிசோதித்துவிட்டு, "இது பழைய மாடல். ஆனாலும், 50 ரூபாய் தருகிறேன்," என்றார். மகேஷ் ஒரு கணம் யோசித்தான். அந்தக் கடிகாரம் அவனுக்கு உணர்ச்சிபூர்வமான மதிப்பு உள்ளது. ஆனால், சரஸ்வதியின் மகிழ்ச்சி அதைவிட முக்கியமாகத் தோன்றியது.

"சரி," என்று அவன் ஒப்புக்கொண்டு, அந்தப் பணத்தில் ஒரு அழகிய, மரத்தாலான சீப்பை வாங்கினான். சீப்பு மென்மையான பற்களுடன், சரஸ்வதியின் கூந்தலுக்கு ஏற்றதாக இருந்தது. அதைப் பையில் மறைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பினான்.

அதே நேரத்தில்
அதே காலையில், சரஸ்வதி கிராமத்தின் மற்றொரு பகுதியில் உள்ள ஒரு அழகு நிலையத்திற்குச் சென்றாள். அவளது நீண்ட கூந்தலைப் பார்த்து, அங்கிருந்த பெண் ஆச்சரியப்பட்டாள். "இவ்வளவு அழகான கூந்தலை விற்க முடிவு செய்து விட்டீர்களா?" என்று கேட்டாள்.
"ஆமாம். என் கணவருக்கு ஒரு பரிசு வாங்க வேண்டும்," என்று சரஸ்வதி புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள். அவளது கூந்தலை வெட்டி, அதற்கு 60 ரூபாய் கிடைத்தது. அந்தப் பணத்தில், மகேஷின் உடைந்த கடிகாரத்திற்கு ஒரு புதிய, தோலால் ஆன பட்டையை வாங்கினாள். அவள் வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, அவளது இதயம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருந்தது.

மாலையில்
மகேஷ் வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது, சரஸ்வதி அவனை வரவேற்க எழுந்தாள். ஆனால், அவளது குறுகிய கூந்தலைப் பார்த்து மகேஷ் அதிர்ச்சியடைந்தான். "சரஸு, உன் கூந்தல்... என்ன ஆயிற்று?" என்று கேட்டான், குரலில் கவலை தொனித்தது.

சரஸ்வதி சிரித்தாள். "அதை விற்றுவிட்டேன், மகேஷ். இதைப் பார்!" என்று அவள் புதிய கடிகாரப் பட்டையை அவனிடம் நீட்டினாள். "இனி உனது கடிகாரம் மறுபடி இயங்கும்."

மகேஷ் ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தான். பின்னர், தனது பையிலிருந்து சீப்பை எடுத்து, "நீ இதற்காக உன் கூந்தலை விற்றாயா? நான் இதற்காக என் கடிகாரத்தை விற்றேன்," என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.
அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தனர். அவர்களது கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. ஆனால், அது இழப்பிற்கான கண்ணீர் அல்ல. ஒருவருக்கொருவர் செய்த தியாகத்தின் ஆழத்தை உணர்ந்து, அவர்களது அன்பின் பரஸ்பரத்தன்மையை உணர்ந்த கண்ணீர் அது.

முடிவுரை
அந்த மாலை, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கட்டிப்பிடித்து, சிரித்தனர். "நாம் இருவரும் முட்டாள்கள்," என்று சரஸ்வதி கிசுகிசுத்தாள். "இல்லை, நாம் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கிறோம்," என்று மகேஷ் பதிலளித்தான்.
அன்பு என்பது ஒரு பொருளைப் பரிசளிப்பது மட்டுமல்ல. அது ஒருவருக்காக தியாகம் செய்யத் தயாராக இருப்பது, அவர்களின் மகிழ்ச்சியை தனது மகிழ்ச்சியாகக் கருதுவது. மகேஷும் சரஸ்வதியும் ஒருவருக்கொருவர் கொடுத்த பரிசு, அவர்களது இதயங்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது.
அன்பு என்பது ஒரு பயணம்; அது பொருட்களால் அளவிடப்படுவதில்லை, மாறாக இதயங்களால் உணரப்படுகிறது.

- பட்டாம் பூச்சி - தமிழ் நீதி கதைகள்