துரியோதனனுக்காக கர்ணன் செய்தது தர்மமா?

மகாபாரதப் போரில் உயிரிழந்த கர்ணன், மரணத்திற்குப் பின்னர் தன் தந்தையான சூரிய பகவானின் இருப்பிடத்தை அடைந்தான். அங்கு தந்தையைக் கண்டதும், வாழ்நாள் முழுவதும் தன்னை வாட்டிய கேள்விகளை அவரிடம் முன்வைத்தான். தந்தையே! நான் வாழ்நாள் முழுவதும் எனக்கு உதவி செய்த நண்பன் துரியோதனனுக்கு நன்றியுடன் இருந்தேன்.

உலகமே என்னை அவமதித்தபோது, எனக்கு உரிய மரியாதையையும் அங்கீகாரத்தையும் வழங்கியவன் அவன் மட்டுமே. அதனால், அவனுக்காக என் உயிரையும் கொடுக்கத் துணிந்தேன். ஆனால், இறுதியில் கிருஷ்ணர் என்னை வஞ்சித்து வீழ்த்திவிட்டார். நண்பனுக்கு நன்றிக்கடன் செலுத்தியதில் நான் செய்த தவறு என்ன? என்று மனக்குமுறலுடன் கேட்டான்.

கர்ணனின் கேள்விகளைக் கேட்ட சூரிய பகவான் அமைதியாகப் பதிலளித்தார். கர்ணா! உன்னுடைய நன்றியுணர்வும் நட்பின் மீதான பற்றும் தவறானவை அல்ல. ஒருவர் தனக்கு உதவி செய்தவரை மறக்காமல் இருப்பதும், இக்கட்டான நேரத்தில் அவருக்குத் துணையாக நிற்பதும் சிறந்த பண்புகளே.

ஆனால், நன்றிக்கடன் செலுத்துவது மட்டுமே உயர்ந்த தர்மமாகிவிடாது. சில நேரங்களில் தனிப்பட்ட உறவுகளையும் நன்றியுணர்வையும் விடப் பொதுநலனும் நீதியும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. அத்தகைய சூழலில் எதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம் என்பதில்தான் ஒருவருடைய உண்மையான தர்மம் வெளிப்படுகிறது என்றார்.

தொடர்ந்து அவர், துரியோதனன் உனக்கு உதவி செய்தான் என்பதற்காக அவன் செய்யும் அனைத்துச் செயல்களும் சரியானவை என்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அவன் உனக்கு வழங்கிய மரியாதைக்காக நீ அவனுக்கு நன்றியுடன் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அவன் செய்த அநீதிகளுக்கு ஆதரவாக நிற்பது வேறு. ஒருவன் நமக்கு நன்மை செய்திருக்கிறான் என்பதற்காக, அவன் பிறருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும்போதும் அவனுக்குத் துணையாக இருப்பது தர்மமாகாது.

தனிப்பட்ட நன்றிக்கடனைவிட உலகின் நன்மையையும் நீதியையும் காப்பதே உயர்ந்த தர்மம். இந்த வேறுபாட்டை நீ உணரத் தவறிவிட்டாய் என்று விளக்கினார். இதற்கு உதாரணமாகப் பிரகலாதனின் வாழ்க்கையை எடுத்துரைத்தார். தந்தையின் சொல்லைக் கேட்டு நடப்பது பிள்ளையின் கடமைதான். ஆனால், பிரகலாதனின் தந்தையான இரணியன் தானே கடவுள் என்று கூறிக்கொண்டு, தன்னையே வழிபடுமாறு மகனை வற்புறுத்தினான். பிரகலாதன் அதற்கு உடன்படாமல் நாராயணனையே தன் இறைவனாக ஏற்றுக்கொண்டான்.

தந்தையின் கடுமையான தண்டனைகளையும் பொருட்படுத்தாமல் தன்னுடைய இறைநம்பிக்கையில் உறுதியாக இருந்தான். இறுதியில் பக்தனைக் காப்பாற்றுவதற்காக நரசிம்மராகத் தோன்றிய இறைவன் இரணியனை அழித்தார். இங்கு தந்தையின் கட்டளையைவிட இறைநம்பிக்கையும் உண்மையும் உயர்ந்தவை என்பதைப் பிரகலாதன் உணர்த்தினான்.

அதேபோல், பரதனின் வாழ்க்கையிலும் உயர்ந்த தர்மத்தின் வெளிப்பாட்டைக் காணலாம். தாயின் சொல்லுக்கு மதிப்பளிப்பது ஒரு மகனின் கடமை. ஆனால், கைகேயி தன் மகன் பரதன் அரசாள வேண்டும் என்பதற்காக இராமனை வனவாசத்திற்கு அனுப்பினாள். இதன் மூலம் அநீதியான முறையில் அரசாட்சியைப் பெற முயன்றாள். பரதன் நினைத்திருந்தால் தாயின் விருப்பத்தை ஏற்று அயோத்தியின் அரசனாக முடிசூடியிருக்கலாம்.

ஆனால், இராமனுக்குச் சேர வேண்டிய அரசாட்சியைத் தான் ஏற்க மறுத்தான். இராமனின் பாதுகைகளை அரியணையில் வைத்து, அவனுடைய பிரதிநிதியாக ஆட்சி செய்தான். தாயின் விருப்பத்தைவிட நீதிக்கும் சகோதர தர்மத்திற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்த பரதன், உறவுகளைக் காட்டிலும் அறமே உயர்ந்தது என்பதை நிரூபித்தான்.

இதற்குப் பிறகு விபீஷணனின் செயலையும் சூரிய பகவான் விளக்கினார். இராவணனின் தம்பியான விபீஷணன், தன் அண்ணன் சீதையைக் கவர்ந்து சிறை வைத்திருப்பது தவறு என்பதை உணர்ந்திருந்தான். சீதையை இராமனிடம் ஒப்படைத்துவிடுமாறு பலமுறை அறிவுரை கூறினான். ஆனால், இராவணன் அவனுடைய அறிவுரையை ஏற்காமல் அவமதித்தான்.

அநீதிக்குத் துணையாக இருக்க விரும்பாத விபீஷணன், தன் அண்ணனையும் இலங்கையையும் விட்டு வெளியேறி இராமனிடம் சரணடைந்தான். சகோதரப் பாசத்தைவிட நீதியின் பக்கம் நிற்பதே உயர்ந்த தர்மம் என்பதை உணர்ந்து செயல்பட்டதால், இராமனின் நம்பிக்கையையும் இலங்கையின் அரசாட்சியையும் பெற்றான்.

இந்த மூன்று நிகழ்வுகளையும் விளக்கிய சூரிய பகவான், கர்ணனை நோக்கி, மகனே! பிரகலாதன் தந்தையின் கட்டளையைவிட இறைநம்பிக்கைக்கும், பரதன் தாயின் விருப்பத்தைவிட நீதிக்கும், விபீஷணன் சகோதரப் பாசத்தைவிட அறத்திற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்தார்கள். அவர்கள் தங்களுடைய உறவுகளை வெறுத்து விலகவில்லை. மாறாக, அந்த உறவுகளால் அநீதிக்குத் துணைபோகக் கூடாது என்பதை உணர்ந்தார்கள். இதுவே சாதாரண தர்மத்திற்கும் உயர்ந்த தர்மத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்றார்.

மேலும், கிருஷ்ணர் உன்னை வீழ்த்தியது தனிப்பட்ட பகைமையினாலோ வஞ்சக எண்ணத்தினாலோ அல்ல. கௌரவர்கள் இழைத்த அநீதிகளுக்கு முடிவுகட்டி, தர்மத்தை நிலைநாட்டுவதே அவருடைய நோக்கமாக இருந்தது. மகாபாரதப் போர் என்பது வெறும் அரசாட்சிக்கான போராட்டம் மட்டுமல்ல; நீதிக்கும் அநீதிக்கும் இடையிலான போராட்டமாகும். அந்தப் போரில் நீ மிகச்சிறந்த வீரனாக இருந்தாலும், துரியோதனனின் பக்கம் நின்று அவனுடைய செயல்களுக்குத் துணையாக இருந்தாய். உன்னுடைய வீரத்தையும் நட்பின் உண்மையையும் யாரும் மறுக்க முடியாது. ஆனால், ஒருவருடைய தனிப்பட்ட நற்பண்புகள் அனைத்தும் அவர் தேர்ந்தெடுக்கும் தரப்பையும் செயல்களையும் தர்மமாக்கிவிடாது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றார்.

கர்ணா! நன்றியுணர்வு, நட்பு, பெற்றோர் பாசம், சகோதரப் பாசம் ஆகியவை மனித வாழ்க்கையில் மிகவும் அவசியமானவை. அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பது ஒருவனுடைய கடமைதான். ஆனால், அவை நீதிக்கும் அறத்திற்கும் எதிராக நிற்கும் சூழல் ஏற்பட்டால், உயர்ந்த தர்மத்திற்கே முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். நமக்கு நன்மை செய்தவருக்குத் திருப்பி நன்மை செய்வது தர்மம் என்றால், பிறருக்கு அநீதி இழைக்கப்படும்போது அதைத் தடுத்து நிறுத்துவதும் தர்மமே. இந்த இரண்டிற்கும் முரண்பாடு ஏற்படும்போது, உலக நன்மையையும் நீதியையும் காக்கும் தர்மத்தையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அதுவே உண்மையான அறவழியாகும் என்று சூரிய பகவான் அறிவுறுத்தினார்.

தந்தையின் விளக்கத்தைக் கேட்ட கர்ணன், தான் வாழ்நாள் முழுவதும் பெரிதாகக் கருதிய நன்றிக்கடனின் எல்லைகளைப் புரிந்துகொண்டான். துரியோதனனுக்கு நன்றியுடன் இருந்தது தவறில்லை என்றாலும், அவனுடைய அநீதிகளுக்கு ஆதரவாக நின்றதே தனது வீழ்ச்சிக்கான காரணம் என்பதை உணர்ந்தான். மனிதன் தன் உறவுகளுக்காகவும் நட்புக்காகவும் கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால், அவற்றைவிட உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும் நீதியையும் அறத்தையும் ஒருபோதும் கைவிடக்கூடாது. ஏனெனில், தனிப்பட்ட நன்றிக்கடன் ஒருவரை நல்ல மனிதனாக்கலாம்; ஆனால், உயர்ந்த தர்மமே அவரை உண்மையான அறவழியில் நிலைநிறுத்தும்.

சர்வம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ப்பணம்