விறகு விற்ற சொக்கநாதன் கதை - ஆணவத்தை அடக்கிய தெய்வீக இசை!

மதுரையை ஆண்ட வரகுண பாண்டியனின் காலத்தில் நடந்த ஒரு சுவாரசியமான திருவிளையாடல் இது. பக்திக்கும், கலைக்கும் தலைவணங்கும் அந்தச் சொக்கநாதன், தன் பக்தனுக்காக விறகு சுமந்த கதை!

ஆணவம் கொண்ட இசைக்கலைஞன்: வடநாட்டிலிருந்து ஹேமநாதன் என்ற யாழிசை வித்துவான் மதுரைக்கு வந்தான். பெரும் திறமைசாலி தான், ஆனால் அவனிடம் திறமையை விட அகந்தை அதிகமாக இருந்தது. "என்னை வெல்ல மதுரையில் எவரும் உண்டா?" என்ற மிதப்பில் அவன் இருந்தான்.

பாணபத்திரரின் கலக்கம்: மதுரை அரசவை வித்துவான் பாணபத்திரரை ஹேமநாதனுடன் போட்டியிடச் சொன்னான் மன்னன். ஹேமநாதனின் சீடர்கள் வாசிப்பதைக் கேட்ட பாணபத்திரர் மிரண்டு போனார். "சீடர்களே இவ்வளவு அற்புதமாக வாசிக்கிறார்களே, குரு ஹேமநாதன் எப்படி இருப்பார்? என்னால் முடியுமா?" என்ற அச்சம் அவரிடம் எழுந்தது.

உடனே அவர் செய்த ஒரே காரியம், மீனாட்சி சொக்கநாதரிடம் சரணடைந்தது தான்! "ஐயனே, என் மானம் போனால் அது உன் மதுரைக்கு அல்லவா இழுக்கு?" என வேண்டினார்.

விறகுவெட்டியாக வந்த இறைவன்: தன் பக்தனின் பயத்தைப் போக்க, அந்த ஆதிசிவன் ஒரு திருவிளையாடல் புரிந்தார். ஒரு முதிய விறகுவெட்டியாக வேடம் பூண்டார். ஒரு பழைய யாழைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு, ஹேமநாதன் தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றார். அங்கே அமர்ந்து அந்தப் பழைய யாழை மீட்டிப் பாடத் தொடங்கினார்.

அப்பாடி! என்ன ஒரு இசை! விறகுவெட்டியின் விரல்கள் யாழில் பட்டதும், அங்கிருந்த மரங்களும் செடிகளும் கூட மயங்கி நின்றன. ஹேமநாதன் ஓடி வந்து பார்த்தான். ஒரு சாதாரண விறகுவெட்டியிடம் இவ்வளவு பெரிய இசையா?

அந்த ஒரு வார்த்தை! ஹேமநாதன் வியப்புடன், "யாரப்பா நீ? இவ்வளவு பிரமாதமாக வாசிக்கிறாயே!" எனக் கேட்டான். அதற்கு அந்த விறகுவெட்டி (சிவன்) மிக அடக்கமாகச் சொன்னார்:

"ஐயா, நான் பாணபத்திரரிடம் இசை கற்கச் சென்றேன். எனக்கு சுத்தமாக இசை வரவில்லை என்று அவர் என்னைத் துரத்திவிட்டார். பிழைப்புக்காக விறகு விற்கிறேன். அவர் கற்றுக்கொடுத்ததில் ஞாபகம் இருந்த ஒரு சிறிய துணுக்கைத்தான் இப்போது வாசித்தேன்."

விடைபெற்ற அகந்தை: ஹேமநாதன் நடுங்கிப்போனான். "அவர் துரத்திவிட்ட ஒரு சாதாரணச் சீடனுக்கே இவ்வளவு திறமை என்றால், பாணபத்திரர் எப்பேர்ப்பட்ட மேதையாக இருப்பார்? அவரோடு நாம் போட்டியிடுவதாவது?" என அஞ்சி, விடிவதற்குள் மதுரையை விட்டு ஓட்டம் பிடித்தான்.

கருத்து: நமது திறமையால் வரும் ஆணவம் எப்போதும் வீழ்ச்சியையே தரும். ஆனால், இறைவனிடம் சரணடைந்தால், நமக்காக அவன் விறகு சுமக்கவும் தயங்கமாட்டான்.

ஓம் நமச்சிவாய!