கிணற்றடி பிசாசுகள் - சிறுகதை

பசுமையான வயல்களும் பழமையான மரங்களும் அலங்கரித்த ஒரு அழகிய கிராமத்தில், சந்திரன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது தாய் மங்கலம், குடும்பத்தின் மரபுகளை கட்டிக் காக்கும் கண்டிப்பான பெண்மணி. சந்திரனின் மனைவி சுதா, அழகும் துடிப்பும் நிறைந்தவள். ஆனால், சுதா மணமான நாள் முதல், அவளுக்கும் மங்கலத்துக்கும் இடையே முடிவில்லாத மோதல்கள் தொடங்கின.

ஒரு பொன்னான மாலை வேளையில், சுதா புதிய பட்டுப் புடவையணிந்து, மல்லிகைப் பூ மாலையைத் தலையில் சூடி, தோழிகளுடன் முற்றத்தில் அமர்ந்து சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது மகிழ்ச்சியைக் கண்ட மங்கலம், வாசலில் நின்று கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு கூறினாள்,  
"என்னம்மா இது? இது வீடா, இல்லை நாடக மேடையா? குடும்பப் பெண்ணுக்கு இப்படி சீவி சிங்காரமா இருக்கலாமா?"  

சுதா, கோபத்துடன் எழுந்து, "அம்மா, நான் எப்படி இருந்தால் உங்களுக்கு என்ன? உங்கள் வேலையைப் பாருங்கள்!" என்று பதிலளித்தாள்.  

இருவரின் குரல்களும் வீட்டை அதிரச் செய்ய, நடுவில் சிக்கிய சந்திரன் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டான். "ஐயோ, இந்தச் சண்டை எப்போது முடியும்?" என்று மனதில் நினைத்தவன், அமைதியாக வயலுக்கு சென்றான்.

வயலின் ஓரத்தில், மரத்தடியில் அமர்ந்து சந்திரன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தான். அப்போது, அவனது நண்பர்களான கண்ணனும் வீரனும் அந்தப் பக்கம் வந்தனர்.  

"என்னடா சந்திரா, முகம் வாடியிருக்கு? என்ன பிரச்சினை?" என்று கண்ணன் கேட்டான்.  
சந்திரன் பெருமூச்சு விட்டு, "என்ன சொல்வது, நண்பர்களே? வீட்டில் அம்மாவும் சுதாவும் ஒரு நாள் விடாமல் சண்டை போடுகிறார்கள். நான் நடுவில் சிக்கி தவிக்கிறேன்."  

வீரன் சிரித்தவாறே, "கவலைப்படாதே, சந்திரா! இதற்கு ஒரு வழி இருக்கு. விரைவில் உன் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடும்."  

கண்ணன் தோளில் தட்டி, "ஆமாம், நண்பா! நாங்கள் இப்போது பக்கத்து ஊரில் நடக்கும் ராம நவமி நாடகத்தில் வேடமிட்டு நடிக்கப் போகிறோம். நீயும் வந்து பார், மனம் தெளியும்!" என்று கூறி, இருவரும் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

ஒரு வாரம் கழிந்து, பௌர்ணமி நிலவு வானில் பளிச்சென்று ஒளிர்ந்தது. சந்திரனும், சுதாவும், மங்கலமும் வீட்டில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். திடீரென, கொல்லைப்புறத்தில் உரத்த கூச்சலும் அமளியும் கேட்டது. சுதாவும் மங்கலமும் திடுக்கிட்டு எழுந்து, மெதுவாக பின்புறக் கதவைத் திறந்து எட்டிப் பார்த்தனர். 

கிணற்றடியில், பயங்கரமான உருவங்களுடன் இரண்டு பிசாசுகள் நின்றிருந்தன! அவை பச்சை நிற முகம், சிவந்த கண்கள், கூர்மையான பற்கள் என அச்சமூட்டும் தோற்றத்தில் இருந்தன. மங்கலம் கத்தப் போனவளை, ஒரு பிசாசு கையை உயர்த்தி,  

"அம்மா, பயப்படாதீர்கள்! நாங்கள் உங்களுக்கு தீங்கு செய்யவில்லை. இதோ, எங்கள் கையில் உள்ள மூட்டையைப் பாருங்கள். இதில் பொன்னும் பொருளும் நிறைந்திருக்கின்றன. எந்த வீட்டில் மாமியாரும் மருமகளும் ஒற்றுமையாக இருக்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு இதைப் பரிசாக அளிக்க வந்தோம்!"  
சுதா, தைரியத்தை வரவழைத்து, "இந்த நகைகள் உங்களுக்கு எப்படி வந்தன?" 
 
இரண்டாவது பிசாசு, கரகரத்த குரலில், "நாங்கள் காட்டில் உலவும்போது, திருடர்கள் எங்களைக் கண்டு பயந்து இந்த மூட்டையை விட்டு ஓடினர். இதை ஏழைகளுக்கு கொடுக்கலாம், ஆனால் முதலில் ஒற்றுமையான மாமியார்-மருமகளைத் தேடி அலைகிறோம்."  

மங்கலம், ஆச்சரியத்துடன், "ஏன் இப்படி ஒரு தேடல்?" என்று கேட்டாள்.  

முதல் பிசாசு பெருமூச்சு விட்டு, "நாங்கள் முன்பு மாமியாரும் மருமகளுமாக இருந்தோம். எப்போதும் சண்டை போட்டு, ஒரு சாமியாரின் தவத்தைக் கெடுத்தோம். அவர் கோபத்தில் எங்களைப் பிசாசுகளாக மாற்றினார். 'ஒற்றுமையான மாமியார்-மருமகளுக்கு நன்மை செய்தால் உங்கள் உருவம் மீளும்' என்று கூறினார். அதனால் இந்தத் தேடல்!"  

சுதா, உற்சாகமாக, "நாங்கள் இனி சண்டை போட மாட்டோம்! இந்த நகைகளை எங்களுக்கு கொடுங்கள்!" என்றாள்.  

ஆனால், பிசாசு தலையசைத்து, "அவசரப்படாதீர்கள். ஒரு மாதம் கழித்து, அடுத்த பௌர்ணமியில் மீண்டும் வருவோம். இந்த மாதம் நீங்கள் ஒற்றுமையாக இருக்கிறீர்களா என்று கண்காணிப்போம். உண்மையான அன்புடன் பழகினால் மட்டுமே இந்த மூட்டை உங்களுக்கு கிடைக்கும்!" என்று கூறி, இரண்டு பிசாசுகளும் மறைந்தன.

அந்த நாள் முதல், சுதாவும் மங்கலமும் சண்டைகளை மறந்தனர். மங்கலம் சுதாவுக்கு சமையல் கற்றுக் கொடுத்தாள்; சுதா மங்கலத்துக்கு பூச்சூடி அலங்கரித்தாள். இருவரும் சிரித்து, பேசி, ஒருவருக்கொருவர் அன்பு காட்டினர். வீடு மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது.  

சந்திரன் இதைக் கண்டு ஆனந்தமடைந்தான். "என்ன ஆச்சரியம்! இந்த மாற்றத்துக்கு காரணம் என்ன?" என்று மனதில் நினைத்தவாறு, அவனும் வீட்டில் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொண்டான்.

ஒரு மாதம் கடந்து, மீண்டும் பௌர்ணமி இரவு வந்தது. சுதாவும் மங்கலமும் கிணற்றடியில் காத்திருந்தனர். ஆனால், நேரம் சென்றும் பிசாசுகள் வரவில்லை.  

மங்கலம் பெருமூச்சு விட்டு, "மருமகளே, அந்தப் பிசாசுகள் உண்மையான அன்பைத்தான் எதிர்பார்த்தன. ஆனால், எனக்கு நகைகள் கிடைக்குமே என்ற பேராசை அவ்வப்போது வந்தது. அதனால்தான் அவை வரவில்லை போலும்."  

சுதா, மென்மையாக புன்னகைத்து, "அம்மா, நானும் அப்படித்தான். ஆனால், இந்த ஒரு மாதம் நாம் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம்? இந்த அன்பைத் தொடர்ந்தால் போதும், நகைகள் தேவையில்லை!"  
மங்கலம் கண்ணீர் மல்க, "நீ சொல்வது சரி, மகளே. இனி நாம் என்றும் ஒற்றுமையுடன் வாழ்வோம்!" என்று சுதாவை அணைத்துக் கொண்டாள்.  

இந்த உரையாடலை மறைவில் கேட்ட சந்திரன், மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான். ஆனால், ஒரு ரகசியம் அவர்கள் மூவருக்கும் தெரியாமலே இருந்தது. அந்த பிசாசுகளாக வந்தவர்கள் வேறு யாருமல்ல—சந்திரனின் நண்பர்களான கண்ணனும் வீரனும்!  

 நாடகத்தில் வேடமணிந்த அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தி, அவர்கள் இந்தத் திட்டத்தை வகுத்து, சந்திரனின் வீட்டில் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தினர். அடுத்த நாள், கண்ணனும் வீரனும் சந்திரனைச் சந்தித்தபோது, அவன் மகிழ்ச்சியைக் கண்டு புன்னகைத்தனர்.  

"என்ன சந்திரா, இப்போ வீடு சொர்க்கமாக இருக்கா?" என்று கண்ணன் கேட்டான்.  
சந்திரன் சிரித்து, "ஆமாம், நண்பர்களே! உங்கள் ஆறுதல் வார்த்தைகள் நிஜமாகிவிட்டன!" என்றான்.  
கண்ணனும் வீரனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர். அவர்களின் ரகசியம் அவர்களுடனே இருந்தது, ஆனால் சந்திரனின் வீடு என்றும் ஒற்றுமையுடன் ஒளிர்ந்தது.

**முடிவு:** ஒற்றுமையில் ஒளி உண்டு; அன்பில் ஆனந்தம் உண்டு!

- பட்டாம் பூச்சி - தமிழ் நீதி கதைகள்.