வன தேவதை - சிறுகதை

ஒரு கரடியும் நாயும் ஒரு புலியிடம் வேலை செய்து கொண்டிருந்தன. ஒரு நாள் இரவு, புலியின் உணவு இருப்பு வைக்கப்பட்டிருந்த அறையில் ஏதோ சத்தம் கேட்டது. நாய் மெதுவாக எழுந்து, "அறையில் என்ன சத்தம்?" என்று எட்டிப் பார்த்தது. யாரோ உணவு பெட்டகத்தைத் திறந்து உணவு பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. உடனே நாய்க்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. உள்ளே இருப்பவர் வெளியே வராதபடி 'தடால்' என்று கதவைத் தாளிட்டு, திருடன் பிடிபட்டதை புலியிடம் சொல்ல ஓடியது.

நாய் ஓடுவதை அறிந்த கரடி, "நாயே, நீ பேசாமல் இரு!" என்று சொல்லிவிட்டு, புலியிடம் சென்று, தான் திருடனை அறைக்குள் பூட்டியதாக பொய் சொல்லியது. புலி கரடியின் சமயோசிதத்தை மெச்சியது. திருடனைப் பிடிக்க, புலியும் கரடியும் உணவு பெட்டகம் இருந்த அறையை நோக்கி வந்தன.

கதவு திறக்கப்பட்டபோது, உள்ளே திருடன் இல்லை. மாறாக, புலியின் மனைவி மயக்கமாகி கிடந்தது. கோபமடைந்த புலி, "என்ன கரடி, இது என்ன அயோக்கியத்தனம்? உணவு பெட்டகத்தில் உணவு எடுக்க வந்த என் மனைவியை பூட்டிவிட்டு, திருடனைப் பிடித்ததாக பொய் சொன்னாயா?" என்று உறுமியது.
கரடி நடுங்கியது. மூலையில் பதுங்கியிருந்த நாய், 'தப்பினோம், பிழைத்தோம்!' என்று அவ்விடத்தை விட்டு ஓடியது.

இந்த சம்பவத்திலிருந்து கரடி, நாயை எப்படியாவது துன்புறுத்த வேண்டும் என்று தீர்மானித்தது. ஒரு நாள், அழகான மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கயிறுகளை அணிந்து கரடியும் நாயும் உலாவச் சென்றன. வழியில் ஒரு முள் வேலி குறுக்கிட்டது. அரை நொடியில் முள் வேலியைத் தாண்டிய கரடி, நாயையும் தாண்டச் சொல்லியது. கரடிக்கு பயந்த நாய், மெதுவாக முள் வேலியில் ஏறி குதித்தது. ஆனால், முள் வேலியில் சிக்கி, நாயின் கயிறு கிழிந்து, உடலில் காயங்களும் ஏற்பட்டன.

அப்போது அங்கே உட்கார்ந்திருந்த ஒரு வயதான குருட்டு முயல், "ஐயா, கொஞ்சம் உணவு கொடுங்கள்!" என்று கேட்டது. கரடி முயலை புறக்கணித்து சென்றது. ஆனால் நாய், "என்னிடம் இருப்பது இது மட்டுமே!" என்று சொல்லி, தன்னிடமிருந்த ஒரு சிறு உணவுத் துண்டை முயலுக்கு கொடுத்தது.

ஆச்சரியம்! உடனே குருட்டு முயல் இருந்த இடத்தில் வனதேவதை தோன்றியது. "நாயே, உன் கிழிந்த கயிறையும் ஏழ்மையான தோற்றத்தையும் பார்த்தால் பரிதாபமாக இருக்கிறது. உன் நல்ல குணத்திற்கு விரைவில் வெகுமதி கிடைக்கும்!" என்று சொல்லி, தன் மந்திரக் கோலால் நாயைத் தொட்டு மறைந்தது.

உடனே, நாயின் கிழிந்த கயிறு அழகான மணிக் கயிறாக மாறியது, காயங்களும் மறைந்தன. இதைப் பார்த்த கரடிக்கு பொறாமை ஏற்பட்டது. "இருக்கட்டும், உனக்கு சரியான பாடம் கற்பிக்கிறேன்!" என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டது.

வழியில் ஒரு மரக் கிளையில் உட்கார்ந்திருந்த பெரிய கழுகை கரடி பார்த்தது. "ஏ, கழுகே! இந்த நாயை தூக்கி உனக்கு பிடித்த இடத்தில் விட்டுவிடு; நான் உனக்கு உணவு தருகிறேன்!" என்று சொல்லியது.
கழுகு உடனே நாயை தன் கூரிய மூக்கால் தூக்கி மேலே பறந்தது. கொஞ்ச தூரம் சென்று, ஒரு சர்க்கஸ் கூடாரத்தின் மேல் துவாரம் வழியாக நாயை கீழே வீசியது.

ஆனால், அதிர்ஷ்டவசமாக நாய் கீழே விழவில்லை; கூடாரத்தின் நடுவில் நின்றிருந்த யானையின் மீது விழுந்தது! யானை நாயை சுமந்து சுற்றி வந்தது. சர்க்கஸ் பார்க்க வந்த மிருகங்கள் கரகோஷம் செய்தன. யானை மீது நாய் சவாரி செய்வது அவற்றுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது.

சர்க்கஸ் முதலாளி நாய்க்கு மாலை போட்டு, ஒரு உணவு மூட்டையை கொடுத்தது. நாய்க்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. "எனக்கு எதற்கு இந்த உணவு?" என்று ஓநாயிடம் கேட்டது.

"நாயே, நீ மிகவும் தைரியசாலி! இந்த மதம் பிடித்த யானையின் மீது யார் சவாரி செய்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு ஒரு பெரிய உணவு மூட்டை இனாம் என்று பல நாட்களாக நாங்கள் விளம்பரம் செய்தும், ஒரு மிருகமாவது அதன் மீது ஏற முன்வரவில்லை. நீதான் இன்று தைரியமாக ஏறி சவாரி செய்தாய்!" என்று ஓநாய் சந்தோஷத்துடன் சொல்லியது.

"கழுகு என்னைத் தூக்கி கீழே வீசியதால் அல்லவா எனக்கு இந்த வெகுமதி கிடைத்தது? வனதேவதை சொன்னது உண்மையாகிவிட்டது!" என்று நாய் கழுகையும் வனதேவதையையும் வாயார வாழ்த்தியது. இந்தச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட கரடி, அவமானம் தாங்க முடியாமல் அந்தக் காட்டை விட்டே ஓடிவிட்டது. தோல்வி மேல் தோல்வி அடைந்த கரடி, நாயின் முகத்தில் எப்படி விழிப்பது?

ஆனால், அந்த கழுகு தான் வனதேவதை என்பது நாய்க்கு கடைசி வரை தெரியவில்லை!

- பட்டாம் பூச்சி - தமிழ் நீதி கதைகள்.