உடலை மட்டுமே விரும்பி வந்த ஒருவனின் ஏமாற்றத்தில் இளம் பெண்..

16 வயதில் தனது உடலை மட்டுமே விரும்பி வந்த ஒருவனின் ஏமாற்றத்தில் சிக்கி, ஒரு குழந்தையுடன் தெருவில் கைவிடப்பட்ட இளம் பெண்ணின் வாழ்க்கைக் கதை.

இன்றும் நினைத்துப் பார்க்கும்போது பயம் மட்டுமே ஏற்படும் குழந்தைப் பருவம் எனது. தினமும் குடித்துவிட்டு வரும் அப்பா, அம்மாவை கொடூரமாக அடித்து துன்புறுத்துவதை மட்டுமே பார்த்து வளர்ந்தேன். அப்பாவின் அன்புக்குப் பதிலாக அவரது வன்முறையை அனுபவிக்க வேண்டியதுதான் எனது இளமைப் பருவமாக இருந்தது.

பள்ளிக்குச் செல்லும்போது உடலில் இருந்த நீலநிற காயங்களை ஆடைகளால் மறைக்க நான் படும் கஷ்டம், நண்பர்களின் கேள்விகளுக்கு முன்னால் தலைகுனிந்து நிற்க வேண்டிய அந்தத் தருணங்கள் இன்றும் என் மனதைப் புண்படுத்துகின்றன.

அப்பாவின் அடியால் மனதளவிலும் உடலளவிலும் சோர்ந்து, யாருடைய உதவியும் இல்லாமல், பலமுறை என் உயிரையே முடித்துக்கொள்ளலாமா என்று கூட நினைத்திருக்கிறேன்.

அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில்தான் எனக்கு 16 வயதில் ஒரு உறவினர் மூலம் திருமண வரன் வந்தது. நான் பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்ததால், வரதட்சணை எதுவும் வேண்டாம் என்று அவர்களே கூறினர்.

அதனால், படித்து நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும் என்ற என்னுடைய சிறிய கனவுகளையெல்லாம் அழித்துவிட்டு, 16 வயதிலேயே எனக்குத் திருமணம் செய்து வைத்து தங்களுடைய பொறுப்பிலிருந்து விடுபட என் அம்மா முயன்றார்.

அப்படி நான் 10-ஆம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தபோதே, 16 வயதில் என் அம்மாவின் சகோதரி மகனுடன் எனக்குத் திருமணம் நடைபெற்றது. தொடர்ந்து என்னைப் படிக்க வைப்பதாகக் கூறி, அவர் என்னை மைசூரில் உள்ள தனது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

ஆனால் அவருக்கு என் உடலின் மீது மட்டுமே ஆர்வம் இருந்தது என்பதை உணர எனக்கு அதிக நாட்கள் ஆகவில்லை. அங்கே எனக்கு அன்போ, அக்கறையுடன் பேசும் ஒரு வார்த்தையோ கிடைக்கவில்லை.

அந்த வீட்டில் நான் வெறும் வீட்டு வேலைக்காரியாக மட்டுமே மாறிவிட்டேன்.

சிறிய விஷயங்களுக்குக்கூட கணவரின் கொடூரமான அடிகள். சாப்பிடுவதற்கு ஒரு வாய் உணவுகூட கொடுக்காமல் அறைக்குள் பூட்டி வைக்கும் கணவர் வீட்டினரின் கொடுமைகள்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், என் பிறந்த வீட்டில் இருந்த சூழ்நிலையைவிட அந்த நாட்கள் மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தன.

திருமணமான சிறிது காலத்திலேயே, 17 வயதில் நான் கர்ப்பமானேன். ஒரு குழந்தை பிறந்தால் என் வாழ்க்கையில் ஏதாவது மாற்றம் ஏற்படும் என்ற நம்பிக்கையில் அனைத்தையும் சகித்துக்கொண்டேன்.

ஆனால் எட்டு மாத கர்ப்பிணியாக இருந்தபோது, திருட்டுக் குற்றம் சாட்டி அவர்கள் என்னை கொடூரமாக அடித்து, பட்டினி போடத் தொடங்கினர்.

வயிற்றில் இருந்த குழந்தையை நினைத்து அவர்களுடைய கால்களைப் பிடித்து கெஞ்சினாலும், baby அவர்களின் கொடூரம் குறையவில்லை.

இறுதியில், அடிபட்டு ரத்தம் வாந்தி எடுத்து மயங்கி விழுந்தேன். அங்கேயே தொடர்ந்து இருந்தால் என்னுடைய உயிரும் வயிற்றில் இருந்த குழந்தையின் உயிரும் போய்விடும் என்பது உறுதியானபோதுதான், கையில் கிடைத்த சில துணிகளை ஒரு பையில் எடுத்துக்கொண்டு மும்பையில் இருந்த என் அம்மாவிடம் தப்பிச் சென்றேன்.

என் தாய் வீட்டில்தான் ஆகஸ்ட் மாதம் என் மகன் அசான் பிறந்தான்.

அவனுடைய பிஞ்சு முகத்தைப் பார்த்தபோதுதான், நான் வாழ வேண்டும் என்ற உறுதியான ஆசை எனக்குள் ஏற்பட்டது.

அதன்பிறகு பிரச்சினைகளை எல்லாம் பேசி முடித்து, என் கணவரும் எங்களுடன் மும்பையில் வந்து தங்கத் தொடங்கினார்.

அவர் டிரைவராக வேலை செய்தார். ஆனால் அவரது வருமானம் குடும்பச் செலவுகளுக்குப் போதவில்லை. அதனால் நான் ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியர் உதவியாளராக வேலைக்குச் சேர்ந்தேன்.

ஆனால் நான் வேலைக்குச் செல்வதும், சொந்தக் காலில் நிற்பதும் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. வேலையை விட்டுவிடுமாறு அவர் என்னை பலமுறை வற்புறுத்தினார்.

ஆனால் என் குழந்தையின் எதிர்காலத்திற்காக வேலையை விடமாட்டேன் என்று நான் உறுதியாகக் கூறினேன்.

அதில் கோபமடைந்து தனது சொந்த வீட்டிற்குச் சென்ற அவர், அதன்பிறகு திரும்பி வரவே இல்லை. சில காலத்திற்குப் பிறகு அவர் வேறு ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டதாக நான் கேள்விப்பட்டேன்.

18 வயதில், இரண்டு வயது குழந்தையுடன் என்னைத் திரும்பிக்கூட பார்க்காமல் அவர் தெருவில் விட்டுச் சென்றபோது, என்ன செய்வது என்றுகூட எனக்குத் தெரியவில்லை.

அழுது அழுது கண்ணீரில் நனைந்த அந்த இரவுகளில் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் புரிந்துகொண்டேன்.

என் குழந்தைக்கு ஒரு நல்ல எதிர்காலத்தை வழங்க வேண்டுமென்றால், எனக்கு கல்வி வேண்டும்.

என் மகனைப் பார்த்துக்கொள்ள என் அம்மா தயாராக இருந்ததால், நான் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு படித்து 12-ஆம் வகுப்பு தேர்வை எழுதி தேர்ச்சி பெற்றேன்.

சிறியதும் பெரியதுமான பல வேலைகளைச் செய்தேன். நண்பர்களின் உதவியுடன் கிராஃபிக் டிசைனிங்கையும் கற்றுக்கொண்டேன்.

ஒரு மீடியா நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்தது. ஆனால் பட்டப்படிப்பு இல்லாதது எனது வளர்ச்சிக்கு தடையாக இருந்தது.

படிப்பதற்கு பணம் இல்லாமல் நான் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து, நான் வேலை செய்த நிறுவனத்தின் மேலாளர் எனக்கு உதவினார்.

அதுதான் என் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

நான் கல்லூரியில் சேர்ந்தேன். மிகவும் கஷ்டப்பட்டு படித்து, இறுதியில் பட்டப்படிப்பையும் முடித்தேன்.

அதன்பிறகு ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் ப்ராஜெக்ட் மேனேஜராக வேலை கிடைத்தது. பின்னர் ஒரு என்.ஜி.ஓ. நிறுவனத்திலும் நல்ல வேலையைப் பெற்றேன்.

இன்று எனக்கு 23 வயது.

மாஸ்டர் ஆஃப் சோஷியல் வொர்க் (MSW) படித்துக்கொண்டே, மும்பையில் என் மகனுடனும் அம்மாவுடனும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வருகிறேன்.

என் கணவர் இதுவரை எனக்கு விவாகரத்து வழங்கவில்லை. என்னைத் தேடி வந்ததும் இல்லை.

ஆனால் இப்போது அதைப் பற்றி எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை.

என் வாழ்க்கையை நான் மீண்டும் கட்டியெழுப்பிவிட்டேன்... என் மகனுக்காகவும், எனக்காகவும்!