ஒரு அழகான ஏரியில் ஒரு ஆமை வாழ்ந்து வந்தது. அதே ஏரியில் இரண்டு நல்ல மனம் கொண்ட அன்னங்கள்வும் வாழ்ந்தன. மூவரும் நல்ல நண்பர்கள். ஒரு ஆண்டு கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது.
ஏரியில் தண்ணீர் குறைந்து கொண்டே போனது.
அன்னங்கள் கவலையுடன் சொன்னன,
“நாம் வேறு ஒரு பெரிய ஏரிக்குப் போக வேண்டும். இல்லையெனில் வாழ முடியாது.”
ஆமை சோகமாக கேட்டது,
“நீங்கள் பறந்து போய்விடலாம்… நான் என்ன செய்வேன்?"
புத்திசாலி யோசனை:
அன்னங்கள் ஒரு திட்டம் சொன்னன,
“ஒரு வலுவான குச்சியை நாங்கள் இருவரும் அலகால் பிடிப்போம்.
நீ அந்தக் குச்சியின் நடுவில் வாயால் கடித்து பிடி.
ஆனால் ஒரு நிபந்தனை — எதுவாக இருந்தாலும் வாயைத் திறக்கக்கூடாது!”
ஆமை சம்மதித்தது.
நடந்த விபத்து:
அன்னங்கள் பறந்து செல்லத் தொடங்கின. குச்சியில் தொங்கிக் கொண்டே ஆமை பறந்தது. அதை பார்த்த கீழே இருந்த மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர்.
“பாருங்கள்! பறக்கும் ஆமை!”
என்று சிரித்தனர்.
அதை கேட்ட ஆமை கோபமடைந்து பேசத் தொடங்கியது.
“என்னைப் பார்த்து ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்—”
வாய் திறந்தவுடன்…
ஆமை கீழே விழுந்தது.
கற்றுக் கொடுக்கும் நெறி:
அதிகமாக பேசுவது ஆபத்தை வரவழைக்கும்.
சரியான நேரத்தில் அமைதி காப்பாற்றும்.