ஒரு சிறிய கிராமத்தில் ஆதி என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவன் நல்ல மனசு கொண்டவன், ஆனால் சில சமயம் அவசரமாக முடிவெடுப்பவன்.
ஒருநாள் காலை அவன் வேலைக்கு செல்லும் போது, பாதையில் ஒரு வயதான சந்நியாசி தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அவரின் அருகில் ஒரு சிறிய பை இருந்தது.
ஆதி அவசரமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அவன் கவனிக்காமல் அந்த பையை கால் கொண்டு தட்டிவிட்டான். பை கீழே விழுந்து திறந்தது. அதிலிருந்த சில பொருட்கள் மண்ணில் விழுந்தன.
ஆதி மிகவும் பயந்தான்.
“அய்யோ! நான் பெரிய தவறு செய்துவிட்டேன்” என்று நினைத்தான்.
அவன் உடனே அந்த பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு சுத்தமாக துடைத்து மீண்டும் பையில் வைத்தான்.
அப்போது அந்த சந்நியாசி கண்களை திறந்தார்.
ஆதி மிகவும் பதட்டமாக, “ஸ்வாமி, மன்னிக்கவும்… நான் கவனிக்காமல் உங்கள் பையை தட்டிவிட்டேன்” என்றான்.
சந்நியாசி சிரித்தார்.
“மகனே, நீ தவறு செய்யவில்லை. நீ செய்தது நல்லதே” என்றார்.
ஆதி ஆச்சரியப்பட்டான்.
அப்போது சந்நியாசி சொன்னார்:
“இந்த பையில் நான் பல வருடங்களாக வைத்திருந்த சில கற்கள் இருக்கின்றன. அவை எனக்கு மிகவும் முக்கியமானவை என்று நினைத்தேன்.
ஆனால் இன்று நீ பையை தட்டியதால் அது திறந்தது. அதில் இருந்த ஒரு சிறிய கல் கீழே விழுந்தது.”
அவர் அந்த கல்லை எடுத்துக் காட்டினார்.
“இதைக் கிட்டத்தட்ட 30 வருடங்களுக்கு முன் ஒரு குழந்தை எனக்கு கொடுத்தது.
அவன் ‘இது ஒரு சாதாரண கல் இல்லை, இது உங்களுக்கு அதிர்ஷ்டம் தரும்’ என்றான்.
நான் அதை நம்பி இத்தனை வருடம் வைத்திருந்தேன்.”
பிறகு சந்நியாசி சிரித்தபடி சொன்னார்:
“இப்போது தான் புரிகிறது. அது ஒரு சாதாரண கல் தான்.
நான் தேவையில்லாமல் அதை பிடித்து கொண்டு இருந்தேன்.
நீ செய்த இந்த ‘தவறு’ எனக்கு ஒரு உண்மையை காட்டியது.”
அவர் ஆதி மீது ஆசீர்வாதம் செய்தார்.
“சில நேரங்களில் மனிதன் தெரியாமல் செய்யும் ஒரு செயல் கூட,
ஒருவரின் வாழ்க்கையில் ஒரு உண்மையை காட்டும் காரணமாக மாறும்.”
ஆதி அந்த நாளில் ஒரு பெரிய பாடம் கற்றான்:
“தவறுகள் எல்லாம் தீமையல்ல.
சில தவறுகள் வாழ்க்கையை சரியான பாதைக்கு திருப்பும்.”