ஒரு ஏழைப் பிராமணன் ஒருவன் இருந்தார். அவர் ஒருமுறை ஒரு யாகத்தைச் செய்துவிட்டு, அதற்குப் பரிசாக ஒரு நல்ல கொழுத்த ஆட்டைப் பெற்றார். அந்த ஆட்டைத் தன் தோளில் சுமந்துகொண்டு அவர் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்.
வழியில் மூன்று திருடர்கள் அந்த ஆட்டைப் பார்த்தனர். அந்த ஆட்டை எப்படியாவது ஏமாற்றிப் பறிக்கத் திட்டமிட்டனர். ஆனால், சண்டையிட்டுப் பறிப்பதை விட, பிராமணனின் புத்தியைக் குழப்பிப் பறிப்பதே எளிது என்று முடிவு செய்தனர்.
திருடர்கள் மூவரும் ஒருவருக்குத் தெரியாமல் ஒருவர் அந்தப் பாதையில் வெவ்வேறு இடங்களில் நின்றனர்.
முதல் திருடன்: பிராமணனைச் சந்தித்து, "சுவாமி, ஏன் ஒரு அசுத்தமான நாயைத் தோளில் சுமந்து செல்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டான். பிராமணன் கோபப்பட்டு, "கண் தெரியவில்லையா? இது ஆடு!" என்று சொல்லிவிட்டு நடந்தார்.
இரண்டாம் திருடன்: சற்று தூரம் சென்றதும் அவன் வந்து, "ஐயோ பெரியவரே! ஒரு செத்த கன்றுக் குட்டியை ஏன் சுமக்கிறீர்கள்?" என்றான். பிராமணனுக்குக் கொஞ்சம் சந்தேகம் வந்தது, ஆட்டை இறக்கிப் பார்த்தார். அது ஆடாகவே இருந்தது. மீண்டும் சுமந்தார்.
மூன்றாம் திருடன்: இன்னும் சிறிது தூரத்தில் அவன் வந்து, "என்ன கொடுமை இது! ஒரு பிராமணர் போயும் போயும் ஒரு பேயைச் சுமந்து செல்கிறாரே!" என்று சொல்லிவிட்டு ஓடினான்.
மூன்று பேர் வெவ்வேறு இடங்களில் ஒரே மாதிரியாகச் சொன்னதும், பிராமணன் பயந்துவிட்டார். "நிச்சயமாக இது ஆடு இல்லை, ஏதோ ஒரு மாயப் பிசாசுதான் போலிருக்கிறது" என்று நினைத்து, அந்த ஆட்டை அங்கேயே போட்டுவிட்டுப் பயந்து ஓடினார். திருடர்கள் அந்த ஆட்டைத் தூக்கிக்கொண்டு சென்றனர்.
பலர் ஒரு பொய்யைச் சொன்னால், அது உண்மையாகிவிடாது. நம் கண்ணால் காண்பதையே நாம் நம்ப வேண்டும்.
மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு நம்மிடம் உள்ள பொக்கிஷத்தை நாம் இழந்துவிடக் கூடாது.
மற்றவர்கள் என்ன சொன்னாலும் தன் நிலையில் உறுதியாக இருப்பதே சரி. மற்றவர்களின் தவறான விமர்சனங்களைக் கேட்டு நம் குணத்தை மாற்றிக்கொள்ளக் கூடாது என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த பாடம்.