6 ஆண்டுகள் குகைக்குள் மறைந்திருந்த பக்தியின் ரகசியம் — தரிகொண்ட வேங்கமாம்பா ஜெயந்தி சிறப்பு.
திருமலை…
கோடிக்கணக்கான பக்தர்களின் நம்பிக்கையும், கண்ணீரும், பிரார்த்தனைகளும் கலந்து நிற்கும் புனித மலை.
அந்த ஏழுமலையானின் திருவடியிலே, பக்தி என்றால் என்ன…
தன்னை முழுமையாக இறைவனுக்கே அர்ப்பணித்த வாழ்க்கை என்றால் என்ன…
என்பதை தனது வாழ்வால் உலகிற்கு உணர்த்திய ஒரு மகத்தான பெண் பக்தை வாழ்ந்தார்.
அவர்தான் — தரிகொண்ட வேங்கமாம்பா.
இன்று வரை திருமலையில் நடைசாற்றப்படும் இறுதி கற்பூர ஆரத்தி, அவரது பெயரால் “வேங்கமாம்பா ஆரத்தி” என்று அழைக்கப்படுகிறது என்பது, அவரது பக்திக்கு கிடைத்த அரிய மரியாதை.
சிறுவயதிலேயே இறைவனுக்கே அர்ப்பணித்த ஆன்மா
கி.பி. 1730-ஆம் ஆண்டு, ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் சித்தூர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள தரிகொண்டா என்னும் கிராமத்தில், கிருஷ்ணய்யா மாத்யா மற்றும் மங்கமாம்பா தம்பதிகளுக்கு மகளாகப் பிறந்தார் வேங்கமாம்பா.
சிறு வயதிலிருந்தே அவர் சாதாரண குழந்தை அல்ல என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.
மற்ற குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, அவர் கோயிலில் அமர்ந்து இறைவனை தியானிப்பார்.
காதில் விழுந்த பகவான் நாமமே அவருக்கு இசை.
திருவேங்கடவனின் திருமேனியே அவரது உலகம்.
அவர் மனதில் ஒரே எண்ணம் மட்டும் இருந்தது:
“திருமலை வேங்கடவனே என் கணவன்.”
இந்த எண்ணமே அவரது வாழ்நாளின் அடித்தளமாக மாறியது.
சமூகத்தையே அதிரவைத்த ஒரு பெண்
வேங்கமாம்பாவின் பெற்றோர், மகள் உலக வாழ்க்கையில் ஈடுபடாமல் இருப்பதைப் பார்த்து கவலையடைந்தனர்.
அவரை சாதாரண வாழ்க்கைக்குள் கொண்டு வர வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் திருமணம் செய்து வைத்தனர்.
ஆனால் விதி வேறுவிதமாக அமைந்தது.
இளம் வயதிலேயே அவரது கணவர் இறந்துவிட்டார்.
அந்தக் காலத்தில் கணவனை இழந்த பெண்கள் மங்களச் சின்னங்களை அகற்றி, உலக வாழ்க்கையிலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டவர்களாக வாழ வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது.
ஆனால் வேங்கமாம்பா அதனை ஏற்கவில்லை.
“என் கணவன் திருவேங்கடவன்.
அவருக்கு மரணம் இல்லை.
ஆகவே நான் எப்போதும் சுமங்கலிதான்.”
என்று தைரியமாக அறிவித்தார்.
அந்தக் கால சமுதாயத்தில் இது ஒரு மிகப்பெரிய புரட்சி!
மங்களச் சின்னங்களை அகற்றாமல், இறைவனையே கணவனாக ஏற்று வாழ்ந்தார்.
யோகம், பக்தி, இலக்கியம் — அனைத்திலும் உயர்ந்த ஆன்மா
சுப்பிரமணியுடு என்ற ஆசானிடம் யோகக்கலை கற்றார்.
பின்னர் திருமலையிலேயே தங்கி, தனது வாழ்வை முழுமையாக இறைவனுக்கே அர்ப்பணித்தார்.
அவர் சாதாரண பக்தை மட்டும் அல்ல…
அற்புதமான கவிஞரும் ஆவார்.
“தரிகொண்ட நரசிம்ம சதகம்”, “விஷ்ணு பாரிஜாதம்” உள்ளிட்ட ஏராளமான தெலுங்கு பக்தி இலக்கியங்களை இயற்றினார்.
இருபது வயதிற்குள் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பக்திப் பாடல்களைப் படைத்திருந்தார்.
அவரது பாடல்களில் இருந்த பக்தி, கருணை, ஆன்மீக ஆழம் — அக்கால அறிஞர்களையும், அரசர்களையும் ஆச்சரியப்பட வைத்தது.
ஏழைகளுக்கான அன்னதானம் — இறைவனுக்கான சேவை
வேங்கமாம்பாவுக்கு கிடைத்த நன்கொடைகள் அனைத்தையும் அவர் தனக்காக பயன்படுத்தவில்லை.
“ஏழைகளுக்குச் சேவை செய்வதே இறைவனுக்குச் சேவை.”
என்று நம்பினார்.
திருமலைக்கு வரும் ஏழை பக்தர்களுக்கு இலவசமாக உணவும், தண்ணீரும் வழங்க ஆரம்பித்தார்.
இன்று திருமலையில் நடைபெறும் பிரசித்தி பெற்ற அன்னதான மரபின் அடித்தளத்தை அமைத்தவர் இவர்தான் என்று கூறப்படுகிறது.
இன்றும் திருமலையில் தினமும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களுக்கு உணவு வழங்கப்படும் பெரிய அன்னதான வளாகங்களுக்கு “மாத்ருஸ்ரீ தரிகொண்ட வேங்கமாம்பா” என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது.
ஒரு பெண்ணின் கருணை இன்று கோடிக்கணக்கான பக்தர்களின் பசியை தீர்த்துக் கொண்டிருக்கிறது!
கோயிலிலிருந்து விரட்டப்பட்ட பக்தை
வேங்கமாம்பாவுக்கு ஒரு தனி வழக்கம் இருந்தது.
ஒவ்வொரு இரவும் கோயில் நடைசாற்றப்படும் முன், திருவேங்கடவனின் முன் நின்று பாடல்கள் பாடுவார்.
பின்னர் கற்பூர ஆரத்தி காட்டி வழிபடுவார்.
ஒருநாள் கோயிலில் இருந்த சில நகைகள் காணாமல் போனது.
சிலர் பொய்யான சந்தேகத்தை வேங்கமாம்பாவின் மீது சுமத்தினர்.
அவரது பக்தியைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள், அவரை கோயிலிலிருந்து வெளியேற்றினர்.
திருமலையிலேயே வாழ்ந்த அந்த பக்தைக்கு, கோயில் கதவுகள் மூடப்பட்டன.
6 ஆண்டுகள் குகைக்குள் மறைந்திருந்த ரகசியம்
ஆனால் வேங்கமாம்பாவின் பக்தியை யாராலும் தடுக்க முடியவில்லை.
திருமலையில் உள்ள தும்புறு குகையில் தங்கி வாழ ஆரம்பித்தார்.
அங்கு இருந்தபடியே, கோயில் கருவறை வரை செல்லும் ரகசியப் பாதையை பயன்படுத்தி, யாருக்கும் தெரியாமல் தினமும் வந்து தனது பாமாலை பணியையும், பாடல்களையும் தொடர்ந்து செய்து வந்தார்.
ஒரு நாள் அல்ல…
ஒரு மாதம் அல்ல…
முழு ஆறு ஆண்டுகள்!
இருளான குகை…
தனிமையான வாழ்க்கை…
ஆனால் மனதில் ஒரே ஒளி — திருவேங்கடவன்.
அவரது பக்தி இறுதியில் உலகிற்கு வெளிப்பட்டது.
திருவேங்கடவனே தனது அருளால் வேங்கமாம்பாவின் உண்மையான பக்தியை அனைவருக்கும் உணர்த்தினார் என்று கூறப்படுகிறது.
அதன் பின், அவர் மீண்டும் கோயிலுக்குள் வர அனுமதிக்கப்பட்டார்.
அவர் பாடும் பாடலோடும், கற்பூர ஆரத்தியோடும் கோயில் நடைசாற்றும் மரபு தொடங்கியது.
இன்றும் அந்த மரபு தொடர்கிறது.
அதுவே இன்று “வேங்கமாம்பா ஆரத்தி” என்று அழைக்கப்படுகிறது.
உயிருடன் சமாதி அடைந்த மகான்
1817-ஆம் ஆண்டு, தனது 87-வது வயதில், ஸ்ரீ ராகவேந்திரர் மற்றும் ஸ்ரீ வீரபிரம்மேந்திரர் போன்ற மகான்களைப் போலவே, வேங்கமாம்பாவும் உயிருடன் சமாதி அடைந்தார் என்று பக்தர்கள் நம்புகின்றனர்.
அவரது பிருந்தாவனம் இன்று திருமலை மாடவீதிக்கு அருகில் உள்ளது.
அந்த இடம் தற்போது கல்வி நிறுவன வளாகமாக பயன்படுத்தப்பட்டாலும், அவரது சமாதியை பக்தர்கள் தரிசிக்க அனுமதி வழங்கப்பட்டு வருகிறது.
இறைவனை கணவனாக நேசித்த பக்தி…
பசியார்ந்தோருக்கு உணவு வழங்கிய கருணை…
அவமானத்திற்குப் பிறகும் சோராத ஆன்மவீரியம்…
இவை அனைத்தும் சேர்ந்து உருவான தெய்வீக ஆன்மா — தரிகொண்ட வேங்கமாம்பா.
இன்று வரை திருமலையில் அவரது பெயர், பக்தி மற்றும் மனிதநேயத்தின் அடையாளமாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.