அஞ்சனை எனும் வானரப் பெண், தனக்கு ஒரு புத்திரன் வேண்டும் என்று சிவபெருமானை நோக்கித் தவம் செய்தாள். அதே நேரத்தில், அயோத்தியில் தசரதர் புத்திர காமேஷ்டி யாகம் செய்து பெற்ற பாயசத்தில் ஒரு பகுதியை ஒரு பருந்து தூக்கிச் சென்றது. வாயு பகவான் அந்தப் பாயசத்தை அஞ்சனையின் கைகளில் சேர்ப்பித்தார். அந்தப் பாயசத்தை உண்ட அஞ்சனைக்கு, சிவபெருமானின் அம்சமாகவும் வாயு பகவானின் அருளாலும் அனுமன் பிறந்தார்.
பிறந்த சில நேரத்திலேயே அனுமன் ஆகாயத்தில் உதித்த சூரியனைப் பார்த்தார். அது ஒரு சிவந்த பழம் என்று நினைத்து, அதைப் பிடிக்க ஒரே தாவாகப் பறந்து சென்றார்.
அனுமன் சூரியனைப் பிடிக்கச் சென்றபோது, ராகுவும் இந்திரனும் அதிர்ச்சியடைந்தனர். இந்திரன் தன் வஜ்ராயுதத்தால் அனுமனைத் தாக்கினார். அந்த ஆயுதம் தாக்கியதில் சிறுவன் அனுமனின் 'தாடை' சிறிது சாய்ந்தது. சமஸ்கிருதத்தில் 'ஹனு' என்றால் தாடை என்று பொருள். தாடையில் காயம் பட்டதால் அவருக்கு 'ஹனுமான்' (அனுமன்) என்ற பெயர் நிலைத்தது.
சிறு வயதில் அனுமன் காட்டில் இருந்த முனிவர்களின் யாகப் பொருட்களைத் தூக்கி எறிவதும், அவர்கள் தியானம் செய்யும் போது விளையாடுவதும் என மிகுந்த குறும்பு செய்தார். அவராகவே உணர்ந்தால் ஒழிய, அவரது பலம் அவருக்குத் தெரியாது என்று முனிவர்கள் அவருக்கு ஒரு வரத்தை அளித்தனர். அதனால்தான் ராம காரியம் வரும் வரை அவர் அமைதியாக இருந்தார்.
குழந்தை பருவத்தில் சூரியனையே பழம் என்று பிடிக்கச் சென்ற வீரம்! பிறப்பிலேயே வாயுவின் வேகம், சிவனின் அம்சம், இந்திரனின் வரம் எனப் பல சிறப்புகளைப் பெற்றவர் அனுமன். தன் பலத்தை மறந்திருந்தாலும், ராம நாமம் கேட்டதும் விஸ்வரூபம் எடுக்கும் அந்தத் தூய பக்தியின் பிறப்பிடமே இந்த அஞ்சனை மைந்தன்!