முற்காலத்தில், வளமான ஊரொன்றில் செல்வந்தர் ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரது பெயர் சோமசுந்தரம். அவருடைய மனைவி பெயர் சௌந்தர்யா. இவர்கள் இருவரும் செல்வத்தில் திளைத்து, ஆடம்பரமான வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்கள். அவர்களது வீடு, பளபளப்பான மரச் சாமான்களாலும், தங்க நகைகளாலும், பட்டுத் துணிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஊர்மக்கள் அவர்களைப் பற்றி பேசும்போது, "சோமசுந்தரத்துக்கு செல்வம் கொட்டிக் கிடக்குது, ஆனால் மனசு எப்படி இருக்கோ?" என்று புரளியாக பேசிக்கொள்வர்.
ஒரு அழகிய மாலைப் பொழுதில், சோமசுந்தரமும் சௌந்தர்யாவும் அருகிலிருந்த பூசணித்தோட்டத்தின் வழியாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். அந்தத் தோட்டம் ஊரின் பிரபலமான விவசாயி முத்தையாவுக்கு சொந்தமானது. பச்சைப் பசேலென்று வளர்ந்திருந்த பூசணிக்கொடிகளுக்கு இடையே, பெரிய பெரிய பூசணிக்காய்கள் தலைகாட்டின. அவற்றைப் பார்த்த சௌந்தர்யாவுக்கு திடீரென ஆசை தோன்றியது.
"ஐயோ, இந்தப் பூசணிக்காய் எவ்வளவு அழகா இருக்கு! இப்பவே ஒரு காய் பறிச்சு, வீட்டுக்கு எடுத்துட்டுப் போய், குழம்பு வச்சு சாப்பிடலாமே!" என்று அவர் கணவரிடம் அடம்பிடித்தார்.
சோமசுந்தரம் முதலில் தயங்கினார். "இது முத்தையாவோட தோட்டம். இப்படி பறிக்கறது சரியா?" என்று கேட்டார். ஆனால், சௌந்தர்யாவின் அடம்பிடிக்க முடியாமல், சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். அந்த நேரத்தில் யாரும் தோட்டத்தில் இல்லை. இருட்டவும் ஆரம்பித்திருந்தது. "சரி, ஒரு காய் தானே, யாருக்கு தெரியப் போகுது?" என்று மனதில் நினைத்து, ஒரு பெரிய, பருத்த பூசணிக்காயை பறித்து, துணியில் மறைத்து வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்றார்.
வீட்டுக்கு வந்ததும், சௌந்தர்யா மகிழ்ச்சியுடன் அந்தப் பூசணிக்காயை அரிந்து, மணமணக்க பூசணிக்காய் குழம்பு செய்தார். இருவரும் சுவையாக உணவு உண்டு மகிழ்ந்தனர். ஆனால், அவர்கள் அறியாதது ஒன்று – அந்தத் தோட்டத்தில் முத்தையாவின் மகன் மணி, மறைந்திருந்து இவர்கள் பறிப்பதைப் பார்த்து விட்டான்.
மறுநாள் காலையில், ஊர்மக்களிடையே ஒரு புரளி பரவத் தொடங்கியது. "செல்வந்தர் சோமசுந்தரம், முத்தையாவோட தோட்டத்துல பூசணிக்காய் திருடிட்டாராம்!" என்று ஊரே பேசத் தொடங்கியது. மணியின் நண்பர்கள் மூலம் இந்தச் செய்தி காட்டுத்தீயாகப் பரவியது. சந்தையில், கோயிலில், தேநீர் கடையில் எங்கு பார்த்தாலும் இதே பேச்சு. "பணம் இருக்கறவனுக்கு இந்தப் பூசணிக்காய் திருட வேண்டிய அவசியமா?" என்று சிலர் கேலி செய்தனர். "அவர் மனைவி தான் அடம்பிடிச்சிருப்பாள்," என்று வேறு சிலர் சிரித்தனர்.
இந்தச் செய்தி சோமசுந்தரத்தின் காதுக்கு எட்டியது. அவருக்கு கோபமும், அவமானமும் ஒருசேர வந்தது. "நான் இவ்வளவு செல்வந்தனா இருக்கேன், இந்தப் பூசணிக்காய் திருட்டு பட்டம் எனக்கு எதுக்கு?" என்று மனதில் குமைந்தார். ஆனால், மறைமுகமாக ஊர்மக்கள் தன்னைப் பற்றி பேசுவது அவருக்கு உறுத்தியது. இதை எப்படி மறைப்பது என்று யோசித்தார்.
அப்போது அவருக்கு ஒரு தந்திரம் தோன்றியது. "நாம இதை பெரிய விருந்து வச்சு மறைச்சிடலாம்," என்று மனைவியிடம் கூறினார். சௌந்தர்யாவும் இதற்கு ஒப்புக்கொண்டார். உடனே, ஊரில் உள்ள முக்கிய பிரமுகர்கள், விவசாயிகள், வியாபாரிகள், மற்றும் எல்லோரையும் அழைத்து ஒரு பிரம்மாண்டமான விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்தார்.
விருந்து நாள் வந்தது. சோமசுந்தரத்தின் வீடு வண்ண விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. முற்றத்தில் பந்தல் போடப்பட்டு, மேடையில் இசைக் கச்சேரி நடந்தது. மணமணக்கும் வடை, பாயாசம், புலாவ், பருப்பு கறி, மற்றும் பலவகையான இனிப்புகள் உணவு மேசையில் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. ஊர்மக்கள் அனைவரும் வந்து, வயிறு நிரம்ப உண்டு மகிழ்ந்தனர். சோமசுந்தரம் எல்லோரையும் வரவேற்று, "என் செல்வத்தை உங்களோடு பகிர்ந்து மகிழ்கிறேன்," என்று உருக்கமாக பேசினார்.
விருந்து முடிந்து, மக்கள் வீடு திரும்பும்போது, ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து பேசிக்கொண்டனர். "இவ்வளவு செலவு செய்து, இவ்வளவு பிரம்மாண்டமா விருந்து வச்சவர், ஒரு பூசணிக்காயைத் திருடுவாரா? இது வெறும் புரளியாகத்தான் இருக்கும்," என்று பேசினர். மற்றவர்கள், "ஆமாம், இவர் மனைவி கேட்டாலும், இவர் பறிக்க மாட்டார். இவ்வளவு செல்வந்தருக்கு இது தேவையா?" என்று கூறி சிரித்தனர்.
இப்படியாக, ஒரு பூசணிக்காய் திருடிய பழியை, ஒரு பெரிய விருந்து வைத்து, சோமசுந்தரம் தனது பணத்தால் மறைத்தார். இதுவே "முழுப் பூசணிக்காயை சோற்றில் மறைத்த கதை" என்று ஊர்மக்கள் இன்றளவும் சிரித்துப் பேசுவர்.
முடிவுரை:
இந்தக் கதை, சிறிய தவறுகளை பெரிய செயல்களால் மறைக்க முயலும் மனித இயல்பை குறிக்கிறது. ஆனால், உண்மையை மறைப்பது எப்போதும் நிரந்தரமாக இருக்காது என்பதையும் இது நமக்கு உணர்த்துகிறது.