சில சண்டைகளில் வார்த்தைகள் காயப்படுத்தும்.
ஆனால் சில உறவுகளில்
வார்த்தைகளே இல்லாமல் ஒருவர் இன்னொருவரை காயப்படுத்துவார்.
பேச மாட்டார்கள்.
பார்க்க மாட்டார்கள்.
Message பார்த்தும் பதில் சொல்ல மாட்டார்கள்.
ஒரே வீட்டில் இருந்தாலும் இல்லாத மனிதரைப் போல நடத்துவார்கள்.
என்ன தவறு செய்தேன் என்று கேட்டாலும் பதில் இருக்காது.
எவ்வளவு நேரம் இப்படியே இருப்பாய் என்று கேட்டாலும் மௌனம் மட்டுமே கிடைக்கும்.
அந்த மௌனம் ஓய்வு அல்ல.
சில நேரங்களில் அது தண்டனை.
நீ செய்தது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை
அதனால் நான் உன்னை என் உலகத்திலிருந்து சிறிது நேரம் அழித்துவிடுகிறேன்
என்று வார்த்தைகள் இல்லாமல் சொல்லப்படும் ஒரு கொடூரமான செய்தி.
அதை அனுபவிக்கும் மனிதருக்குத்தான் அதன் வலி புரியும்.
முதலில் கோபம் வரும்.
பிறகு குழப்பம் வரும்.
அதற்குப் பிறகு பயம் வரும்.
கடைசியில்
நான் என்ன செய்தேன்
என்னிடம் பேசு
தயவுசெய்து இப்படியிருக்காதே
என்று அன்புக்காக அல்ல
ஒரு பதிலுக்காகவே கெஞ்ச ஆரம்பித்துவிடுவோம்.
அதுதான் இந்த மௌனத்தின் மிகவும் வலியான இடம்.
ஒரு பிரச்சனையை தீர்ப்பதற்காக பேச வேண்டிய மனிதரிடமே
பேச வைப்பதற்காக போராட வேண்டியிருக்கும்.
ஒரு கட்டத்தில் பிரச்சனை என்ன என்பதையே மறந்துவிட்டு
அவர் மீண்டும் என்னிடம் எப்போது சாதாரணமாக பேசுவார்
என்பது மட்டுமே முக்கியமாகிவிடும்.
அவர் மீண்டும் பேச ஆரம்பித்ததும் நிம்மதி வரும்.
அந்த நிம்மதிக்காக அடுத்த முறை நமக்கு தவறு இல்லாவிட்டாலும் மன்னிப்பு கேட்கத் தோன்றும்.
கேள்வி கேட்க பயப்படுவோம்.
கருத்து சொல்ல தயங்குவோம்.
எதையாவது சொன்னால் மீண்டும் அந்த மௌனம் வந்துவிடுமோ என்று நம்முடைய வார்த்தைகளையே அளந்து பேச ஆரம்பிப்போம்.
அங்கே ஒரு உறவு மெதுவாக சமநிலையை இழக்கிறது.
ஏனென்றால் ஒருவர் கோபப்படுவதற்கான உரிமையை வைத்திருக்கிறார்.
மற்றவர் அந்தக் கோபம் வராமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டிய பொறுப்புடன் வாழ ஆரம்பிக்கிறார்.
ஆனால் எல்லா மௌனமும் கொடுமை அல்ல.
சில மனிதர்கள் சண்டையின் போது உண்மையாகவே overwhelmed ஆகிவிடலாம்.
அவர்களால் அந்த நேரத்தில் சரியாக பேச முடியாமல் இருக்கலாம்.
அப்போது
எனக்கு கொஞ்சம் நேரம் வேண்டும்
நான் அமைதியான பிறகு இதைப் பற்றி பேசலாம்
என்று சொல்லிவிட்டு விலகுவது ஆரோக்கியமான இடைவெளியாக இருக்கலாம்.
அதில் திரும்பி வந்து பேசுவதற்கான எண்ணம் இருக்கிறது.
ஆனால் தண்டனையான மௌனத்தில் வேறொரு நோக்கம் இருக்கிறது.
நீ வலிக்க வேண்டும்.
நீ என்னை தேட வேண்டும்.
நீ முதலில் வந்து கெஞ்ச வேண்டும்.
நான் பேசும்வரை நீ நிம்மதியாக இருக்கக்கூடாது.
என்ற அதிகாரம் அதற்குள் மறைந்திருக்கலாம்.
அன்பில் இடைவெளி இருக்கலாம்.
கோபம் இருக்கலாம்.
சில மணி நேர அமைதியும் தேவைப்படலாம்.
ஆனால் அன்பை திரும்பப் பெறுவதற்காக ஒருவர் பயந்து நடக்க வேண்டிய நிலை இருக்கக்கூடாது.
உங்களை நேசிக்கும் ஒருவர் உங்களிடம் கோபப்படலாம்.
உங்களுடன் வாதிடலாம்.
எனக்கு இப்போது பேச முடியவில்லை என்று சொல்லலாம்.
ஆனால் ஒவ்வொரு கருத்து வேறுபாட்டிற்குப் பிறகும்
உங்களை இல்லாத மனிதரைப் போல நடத்தி
நீங்கள் உடைந்து வந்து கெஞ்சும்வரை காத்திருப்பது
பிரச்சனையை தீர்ப்பதற்கான தொடர்பு அல்ல.
ஒருவருடைய மனதை கட்டுப்படுத்த மௌனத்தை பயன்படுத்துவதாக மாறிவிடலாம்.
சில காயங்களுக்கு சத்தமே இருக்காது.
யாரும் திட்டியிருக்க மாட்டார்கள்.
யாரும் கதவை உடைத்திருக்க மாட்டார்கள்.
ஆனால் ஒரே வீட்டுக்குள் ஒருவர் அழுதுகொண்டிருப்பார்.
இன்னொருவர் அவருடைய இருப்பையே மறுத்ததுபோல் அமைதியாக இருப்பார்.
அந்த அமைதியும் வலிக்கும்.
சில நேரங்களில் வார்த்தைகளைவிட அதிகமாக.
அதனால் கோபமாக இருந்தால் சொல்லுங்கள்.
ஓய்வு தேவைப்பட்டால் கேளுங்கள்.
பேச முடியவில்லை என்றால் நேரம் கேளுங்கள்.
ஆனால்
உங்களை நேசிக்கும் ஒருவருடைய மனதை உடைப்பதற்காக மௌனத்தை ஆயுதமாக மாற்றாதீர்கள்.
ஏனென்றால் நீண்ட காலம் தண்டனையாக கிடைத்த மௌனம்
ஒருநாள் அவர்களை உங்களிடம் பேச வைக்காமல் போகலாம்.
மாறாக
உங்களிடம் எதையும் சொல்லாமல் வாழ கற்றுக்கொடுத்துவிடலாம்.
அப்போது வீட்டில் மௌனம் இருக்காது.
உறவுக்குள்ளேயே ஒரு மிகப் பெரிய தூரம் இருக்கும்.